ben bittim,
bir garip aşk uğrunda
her gün her gece
eriyip mum olmaktan

ben bittim
umutsuz yollarda
yalnız başıma
karanlıkta dolaşmaktan

ben bittim
aşk-da
benden ziyade
bendeki varlığını korumaktan

ben bittim
uçurumlara koşup
ölüme doğru
yuvarlanmaktan

ben bittim
sana son kez veda Ederken
zor olsa da bu bana
yoruldum hayata rest çekmekten

ben bittim
ilk ve son defa , sana hoşça kal derken
bıktım dünyayla savaştıkça
kötülere yenilmekten

ben bittim ,
giderken biliyorum
beni hiç duymayacaksın
o an bir yabancı gibi geleceğim yine sana

belkide o an
sendeki duygular alt üst olacak
gönlün bir depremi yaşarken
hayatın son hamlesinde kaderin mahvolacak

ben son nefesimi tüketip
yine harcarken kendimi sana
sen gelecekmisin bakalım
bir yudum su vermek için şu kuruyan dudağıma

beni uğurlarken
gömecekmisin aşkımızı da karatoprağın altına

ben bıktım .ömrün sonunda
her defasına hayata yenilmekten
ben bıktım ben , ben ,
seninle yeniden bir dünyayı düşlemekten

ben bıktım
yoruldum her gün her gece
umutsuzca
umudun yollarını gözlemekten

oysa bir zamanlar
seninle ne güzel hayallerimiz vardı
bir küçücük evimiz ,
içinde dolu dolu çocuklarımız olacaktı

ben bittim
elimi tutan o sımsıcak ellerin
hani hiç kimseye dokunmayacaktı
ben bittim , ben ,ben ,
anladım ,ki bu aşk masalı , bizim için bir rüyaydı

hadi gel ,
geriye dönelim desen,
biliyorum . bizim için , artık çok geç
bir daha asla o günler geri gelmez , dönülmez artık o yıllar geç

anladım ki zamanda
geriye yolculuk yok
lakin benim gönlüm
kutup da buz tutmus artık cozulmez

ben bittim
artık bu aşk dan
ne medet nede
hiç kimseye hayır gelmez

ben bittim anladım ki
seni bana beni sana yazmayan kötü kader
mübtelası olmuş aşkın
bize haram edilmiş tadimlik cennetin meyvesi

zorluklara nice göğüs gersem de ben
yalnızlığa alışıyor insan zamanla kabulleniyor kötü olan zalim kaderini
kadehin dibine dibine vururken son defa içkiyi
ölümüne içiyorum bu gece aksine zehri






ŞİİR CEYLAN C.YILMAZ