Her gün binlerce yüz yüzlere bakar
Kimi halk için yaşıyorum der halkı yok eder
Düşdüyü foseptik çukurunda insanlık arar
Bazı yüzler,ağaçsız yamaçlara benzer.
Çakıllar bile tutunamaz üzerlerinde.
En katı yüz bile tek gülüşde kendini ele verir,
Hepsini yüzlerden okumak mümkündür.

Kimi zaman çocuk yüzlerine takılır kalırız.
Sevincin,mutluluğun,coşkunun izlerini görrrüz,
Onların yüzlerinde korkuyu,kaygıyı kolayca okuruz.
Kimi zaman bir sanatçının fırçasından,
Ya da bir makinanın objektifinden
Tebessümlü yüzler yansır yaşamımıza.
Anadolu insanının onurlu duruşunu görürüz,

Bir de şu kendini beğenmişlerin yüzleri var ki,
Ne kadar bakarsanız bakın,insanlık görülmez ki,
İçtenlik yoksulu,soğuk,ürkütücü,sevgisizce...
İlle de tepeden bakmak isteyen yüzler
Ve ne kadar küçülttüğünü fark edemezler ki.
Yaşamları zorlukların dışındadır.
Kurnaz koymuşlardır adlarını,
Sesleri,gülüşleri,bakışları yapaydır.
Yüzlerinin her kıvrımında döşelidir,
Sevgi yoksulu güvensizliğin fay hatları...

Evet,sessiz konuşmalar ağır basar yüzlerde.
Kurduğu tümceler usta yazarın tümcelerden etkilidir.
Dilerim karşınıza çıkan yüzlerin tümü
Bencillikten,kötülükten arınmış;
içtenlikli ve insancıl olsun.
Bencil,bağnaz,hükmeden ve kendini beğenmiş yüzleri
Bırakın bencilliğin fosseptiğini kulaçlasın dursun.
Sizler,aydınlıklara,güzelliklere ve sevgilere
Çocukluğun saflığıyla uçurtmalar uçurun.

Ekrem ÇETİNKAYA
VaTaN25 11.10.2014