Herkesin şer işi kendine zarar,
Kişi ettiğini yaşar sonunda.
Kim ki kuyu kazıp, desise kurar,
Kazdığı kuyuya düşer sonunda.

Düşüp dünya ile tamaha, derde,
Yazılan var mıdır şanı mahşerde?
Hata kul işidir, insan beşer de,
Tahamkâr her işin şaşar sonunda.

Nadana ser ver de sırrını açma!
Muhannetin çeşmesinden su içme!
“Adam ne olacak” deyip de geçme,
En derin yaranı deşer sonunda.

Sakın hürmet duyma kibirli başa!
Önünde eğilip düşme telaşa!
Bir gün yaşasan da onurlu yaşa!
Azrail peşinden koşar sonunda.

Sabır ve metanet olsun şiarın,
Kim bilir ne olur akıbet yarın,
Ahiret heybende ne ise varın,
Sırat kazanında pişer sonunda.

Mazlum yakasından tutan el olma!
Zalimi okşayıp öven dil olma!
Bir kara taş ol da kötü yol olma!
Yol bile kötüyü boşar sonunda.

Kenara çıkma ki Hakk’ın izinden,
Perdeyi kaldırsın gönül gözünden,
Hikmetler dökülsün her bir sözünden,
Aşka düşen gönül coşar sonunda.

Gelmez bu sözlerin arkası ardı,
Tükenmez dünyanın zahmeti derdi,
Akıbet mezardır herkesin yurdu,
Çakır kör gözlere şaşar sonunda.