Bir fısıltı idin önceleri,içimde dolaşan kan misali
Hoş güzel sevimliydi,o fısıltı beni mutlu ederdi.
Sonra bir sese dönüştün,gerçek olan masal misali
Sardın beni dünyam oldun, tüm geçmişi unuttum


Mutluluk aşk buydu,sevdaların en güzeli
Hayatım artık aydınlıktı , var oldun güneş gibi
Hayal kurmuyor yaşıyordum,bir masal gibi
Sense bu masalın , beyaz atlı prensi

Neden sonra bir çığlık olup, her zerreye doldun .
Acı veren bir zehir oldun ,böyle midir aşk dediğin.
Sonu hüsran , acıyla kavrulmadan ham kalırmış insan.
Büyüdüm demek isterdim ,lakin küçüldüm acıdan


Heybetliydi dağlarım,yıkıldı hiç acımadan
Sonsuzluk karşımda duran ,ben içinde yok oldum.
Aşk ve ben öldük birlikte,hayata hiç aldırmadan
Sadeydi hayatım ,karanlık bir kuyuya döndü işte.


Aşk damarlarıma doldu,kalbim yanan bir kor.
Sevdalı gözlerim arar, bir ara sor.
Kaç bahar geçti getirmedi hiç bir kuş seni
Gökyüzünde kara bulutlar, güneş hiç açmadı.
Öncee haktan seni , sonra kaybolan kendimi diledim.


Yandı kavruldu bu benlik,
Aşkın kor halini hatırlamaktı ,
Ondan ibaretti yer ve gök,
Sense onu hatırlatan bir suret



Can bedene zor geldi,yandı döndü har geldi.
Birde gönlüme o geldi,sus dedi yan har ol.
Gözlerine yaş dolsa da, güzellikleri gör
Aşk benim büyüm sen onunla ol dedi.

Bir fısıltıyla başlayıp, sese dönüştü.
Aşk senle başlayıp,sonunda bir çığlığa dönüştü
Acı bana ,gerçek aşkı getirdi.
Ruhum yandı söndü, lakin aslına döndü.
Anladım ki her aşk ,gerçek aşkın suretiydi