Seninle sadece ikimiz
Pierreloti tepesine çıksak.
Çayı, kahveyi yudumlarken
Sen bana, ben sana
Bir şarkı, bir şiir söylesek.

Gözlerimin içine içine baksan!
Muhabbetin demi, çayla bütünleşse
Gözlerimiz bir noktaya takılıp
Maziyi hatırlasak, geçmişe dönsek
Ne denli yanmışlığımızı, yakılmışlığımızı
Ayrı kaldığımız, o talihsiz günleri yad etsek
Acısını çıkarsak, el ele, göz göze
İstanbul gözümüzde, daha bir güzelleşse
Aşk, sevda yakamızı bırakmasa
Alabildiğine özgürce sevsek
’Seni seviyorum’desek birbirimize
Utanmadan, sıkılmadan helalce
Birdenbire yağmur bastırsa
Bir saçak altına, sığınsak
Çocuklar gibi, şen olsak!

Sonra;
Ver elini İstanbul desek
Ordan ayrılmak istemezken
Kahve telvesi tadı kalsa, damağımızda.
Pierreloti’den o günün hatırası
Ben sana; bir kehribar tesbih alsam.
Sen bana; içinden ne gelirse
’Dünyalar benim olur’inan ki!

Hayallerimizden söz etsek
Gençlik yıllarımıza dönsek,
Acılarımızı, içimizi döksek
Kalbimizin derinliğinde ki gizemi çözsek
Muhabbeti dilimize bal eylesek.

Dilimizde tatlı bir melodi dolaşsa
Meşk etsek mısra mısra
Sesin sesime karışsa
Nağme nağme aşk dolu
Nakaratlarda eşlik etsek birbirimize
’Bitmese bitmese ’desek bugün
Yaşamak bu işte! Gönlünce...

Gönlüm ve masan
Özlemle Şairen Seni bekliyor
Şiirim bitmeyen sevdam!

(EBEDİ SEVDAM)

5.8.2014

İnsan hayal ettiği müddetçe yaşar.


ZEHRA ÇELİK