Hayatı seviyorum aslında, doğada çoğalan her şeyi,
Kuşları, kedileri, çiçekleri, hatta bazen de köpekleri,
Onlarla iç içeyken iyi hissediyorum kendimi ama sonra,
Eski tas eski hamam, dönüyorum yine evdeki hayatıma...

Hayaa döndüğümde görüyorum ki orası da masum değil,
Sessizce otururken içimde büyüyen duygular da hoş değil,
Alıp beni dünyanın olumsuz katmanına götürüp dağıtıyor,
Orada yaşarken de aklım bende mi değil mi, hiç bilinmiyor...

Sanmayın ki hep böyleyim, bazen içimde bir güneş doğar,
Mutluluğu biliyorum ben de, dünyada güzellikler de var,
Müzik başta gelendir, diğer sanatları saymakla bitmez,
Onlar benimle hemhaldir benimse ağrılarım hiç bitmez...

Televizyonda kürtçe bir türkü başladı, dili önemli değil,
Söyleyenle birlikte çarpıyor kalbim, bu sözler boş değil,
İçimizde başlar, bize ait ne varsa, sonra dışarı dökülür,
Onları gören tanıt bizi, ahvalimiz elimizdekilerde görülür...

Bir gün daha sona ermekte, kurtlar kuşlar uyudu, sadece,
Bir ben kaldım bir de dışarıdaki uğultu, o nereden gelmekte?
Belki de sadece kulağımdadır, bu yaştan sonra problemler,
Giderek çoğalıyor, yaşlıların hali böyle gelmiş böyle de gider...