Şu koca istanbulda, tek sabrım ailem,
Kaybetmeye tahammülüm yok, onlar benim bitanem,
Zarar görmesinler diye,her dakika dua ediyorum,
Kalbim hep tetik zaten, kaybetmekten çok korkuyorum...


Yalnızlık hissi bile ürkütür,
Onlarla her kelamım, sanki birer türküdür,
İstanbul koca sahne, biz çekirdek türkücüler,
Şahadet dinlemekten bile, çok korkuyorum...


Issız bucaksız, beton harman,
Dar sokaklar ve kornalar,
İstanbul şatranç kutusu anam,
Fren sesleriden, çok korkuyorum...


Teraslarda oturmak hep korkutmuştur zaten,
Kocaman maviler görüyorum, binaların ardında,
Bisiklet, motorsiklet veya paten,
Siren seslerinden, çok korkuyorum...


İki talebem var okulda,
Biri kız, biri erkek çocuklar,
Etten zemin okul avlusunda,
Çığlıklardan çok korkuyorum...

Kaybetmekten çok korkuyorum...


RoJVaN CiHaT....