Küçük bir karınca
Yürüyor yürüyor
O küçük halinle nereye kadar diye soruyorum
Başını kaldırıyor güneşin doğduyu yere diyor
Şaşırıyorum diyorum ki ama oraya gitmeye ömrün yetmez
Oda diyor ki orda beni bekleyen güzellik için bir ömür az
Merak ediyorum soruyorum
Seni orda ne bekliyor diye
Tek bir kelimeyle cevap veriyor
Aşk
Anlıyorum o zaman dediği güzelliğin ne olduğunu
Ve hikayelerini soruyorum
İki dakika duraksıyor ve gözlerini oraya çevirip anlatmaya koyuluyor
Yan yana doğmuşlar beraber büyümüşler
Bir gün gelmiş bir zorba onların toprağını ikiye bölmüş
Onu almış ve güneşin doğduğu yöne götürmüş
Çok şaşırıyorum, üzülüyorum da
Sonra ekliyor üzülme ben biliyorum duyuyorum onun şarkılarını
rüzgarda bana sesleniyor
Gelmemi bekliyor oda
Bende ona gidiyorum
Yolumuzun ayrıldığı yere geliyorum
Kendi yoluma giderken düşünüyorum ne aşk
Beklemek ne kadar imkansızsa onun için
Ulaşmakta o kadar imkansız aslında
Belki yaşamıyor belki yeni birini buldu
Beklide başka yönde
Ama bizim karıncanın umudu bir dünya kadar
O kadar eminki sevdiğinden
Onun umudunu kırmamak için
Güneşin her zaman bir yerden elbet doğduğunu söyleyemedim
Dilerim inşallah bir gün bulur sevdiğini
İnşallah niceleri de bulur kaybetmiş benliğini ve sevgisini
şu küçücük karıncayı örnek alırda