![]() GÖLGEYLE SOHBET
Ve umut yüklü düşünceler boyun büker
Oturur bir köşeye Gölgesiyle konuşur *** Hani der vuslat vardı bir kanarya sesinde Bir beyaz gül açacaktı mevsime inat Tebessüm uçacaktı maviliklerde hani Susma, konuş ey gölgem Nedir bu yalnızlık bülbüller hani *** Işığından mı korkuyorsun gözlerin Kelimelerin kıvrımlarından mı ürküyorsun Sen de seviyorsun benim gibi Neden şansa, talihe, kısmete teslim edip vuslatı Umut diyorsun yalnızlığın adına *** Ayaklan bütün hışmınla Korkmuyorum gözlerinin parlaklığından, de Geçer hasret, geçer acılar Umutsuzluk biter elbet, de Seviyorum, de güneşe çık Seviyorum, de gözlerine bakıp **** Boyun büküklüğüne mahkûmum, dedi gölge Sen mutlu oldukça saklanırım Benim hayatım bu, dedi, boş ver umutsuzluğu Buldukça mutluluğu yaşa Sen varsan varım Bazen sensiz, bazı sana görünerek Aldırma bana deyip sustu Sonra geri çekildi sürünerek Kalktı düşünceler sakince Kıvrımların arasında kayboldu Çokça hasret, biraz vuslat diyerek |