Eritiyor buzullarını yüreklerin,
Üç anakaranın merkezi
Büyülüyor herkesi,
Uygarlıkların beşiği
Mağaralardan yükselen
Çakmak taşından dilgi
Ok ucu, mızrak
Obsidiyenle tutuşturulan
Aydınlığın meşalesi,
Ana Tanrıça yurdu
Kıyaslanmaz bereket, bolluk
Özgül ağırlığı gül Anadolu...



Bin yıllardır gülmedi yüzü
Tüm gülleri kan ağladı,
Onun güzelliğinde herkesin gözü
Yakıldı, küle döndü dağları
Ak gülleri derilmeden
Sarartılıp solduruldu
Viran oldu gönül bağları;
Analar gözyaşında boğuldu



Umudun içinde bin engerek
Ağularla çöreklenmiş,
Yılmamış yine
Işığa kurulmuş zemberek
Analar, ayçiçeği, günebakan
Baktıkça boynunu büken
Ağıt ağıt türküler yakıp
Sesini kuşlar(l)a döken
Elleri ak, yüzü nurlu
Yüreği su ve toprak günanalar
Sizi ağlatanlar gülmesinler;
Yedi nesil cehennemde yanalar!




Şaban AKTAŞ
09.08.2014