Çok başındayım yolun daha
Önümde upuzun bitmeyecek gibi bir yol
Uzun olan sadece görebildiğim aslında
Bedbahtım ! Ama uzansa bir kol.
Ürkek atıyorum adımlarımı
Nereye savrulduğumu bilmeden.
Ne kadar çok istiyorum Rabbim’in beni duymasını
Beni gerçekten gerçekten duyduğunu hissetmeden.
Amansızca savruluyorum hayat denizinde
Nerede görsem ufak bir kıvılcım
Nafile çıkıyor onu içten dilediğimde.
Her anı dolu dolu yaşamak istediğimde oluyor
Ben seyre dururken düşen sonbahar yapraklarını,
Dilediklerim ellerimden teker teker kayboluyor.

Üşüyorum , hafiften bir rüzgar esti yüreğime
Ben hiç bir zaman kesmemişken ümidimi
Daha anlam verecek biri çıkmıyor gecelerime.
Duygularım tercüman olamıyor bazen bana
Hayat öğretiyor zaten herşeye rağmen direnmeyi
Sırrıma , hayatıma , tutkuma ortak olan biri çıksa
Hiç düşünür müydüm bu nimetleri terk etmeyi ?
Ama bekliyorum
Beni ben yapacağın , beni anlayacağın günü bekliyorum
Sadece bekliyorum hayat..

İlk deneyimimdir.
Eğer şiirde yazım hatası , kelime kullanımı yanlışlığı veya bir kusur yaptıysam affola.
Saygılarımla.