Yüreğim burkuldu,gülüşlerin ardına saklandı yine
Eskiden sevgiye sığınmayı seçmişti ya gönül
Şimdi onunla yoğrulmakta ahenkle
Ağlamak, ya da gülmek ne fark eder

Saklanmış insanlık,dürüstlük diye yalanların ardına
K ınamıyor, kızamıyor ki bu gönül olanlara
Keşke sihirli bir değnek olsa elimde
Dokunduğum her gönül de ,sevgi çiçekleri açsa.

Yaraları iyileşse , merhem olsa bir de onlara
Kim bilir kaç kere yıkıldı kırıldı da ondandır
Kalbindeki hüzünler ve kederler ve saklanmalar
Olan bitenin hepsi ,kendini ispatlama çabasıdır

Kızamam ,yargılayamam da kimseyi insanız sonuçta
Yüreğim yanıyor sadece, göğsüm de koca bir alev gibi.
Merakta ve sorgulamakta benliğim her gün her saniye
Kendine verilen en güzel hediye olan aklı

Nasıl olur da kullanır her daim kendini yok etmeye
Görünce bir çok insanın iki yüzü olduğunu tanıdıkça
Üzülüyor gönül çaresiz oluşlarına kendimin
Sözüm sade kendime geçiyor,, durmaya çalışıyorum.

Yada uzaklaşıyor umursamaz rolü oynuyorum
Bende uydum o oyuna içim yanarken
Gülümseyip duruyorum kendi hallerime
Değiştiremezken bir şeyleri , göstermiyorum değiştiğimi.

Her sözüm kendime,kendimden doğan hallere
Hepimiz bir özden diye kızıyorum kendime
Kendimin bütündeki hallerine
Sonra içim soğuyor gülüşlerin ardına saklıyorum hüznümü
Tıpkı herkes gibi günün modasına uyuyorum, saklambaç oynuyorum.

Olduğun gibi değil ,kabul gördüğün gibi ol
Yakıyor içimi ben sevgi olmak istiyorum
Ama sevginin alçak gönüllülüğün zayıflık görülmediği diyarlar da
Esmek istiyorum engel olmadan çılgınca
Sevgiyi sahiplenen insanlarla

Olduklarını biliyorum sadece korktukları için benim gibi
Saklıyorlar kendilerini .saklambaç oynar gibi
Saklamaktansa sevginin ardına kötülüğünü
Yalnızlığa saklarım sevgimi
Bir de gerçekten sevgiyi yansıtmayı bilip
Karşılık beklemeyip , sevgiyle paylaşıp büyütmeyi