Sevgili, Karadelik ışığı nasıl bükerse

sende beni büktün,yıktın
bütün omurlarmı kırdın,
dehşetli bir acıydı,her hücreme kadar hissetim,
yakınlaşmak ne kelime artık senden kaçmak istedim,
çekmeye devam ettin beni,
ışık bile kaçamamışken senden,ben nasıl kaçabilirdim,
içine çekerken cismani bedenimi ,ruh kaçtı gülerek
o günden bu yana ruhsuzdum artık
cismimi,dimağımı parçaladın,
korkunçtu,

içindeki korkunç çekim,
kıyma gibi parçaladı beni
yeterli değildi bunlar senin için,
içinde atomlara ayırdın beni,
ağır metalller,soygazlarla milyarlarca derecede
pişirdin beni,
zevkle ve yamyamlıkla izliyordun,
çığlıklarım bütün benliğimi kaplamıştı,
ölmek istiyordum malesef olmuyordu,
sonra etrafıma baktım,
sadece senin büyüne kapılan ben değildim,
benim gibi binlerce insancık,
sonra yıldız bulutsusu olarak tükürdün bizi,
istediğin hazzı almıştın,
aşağılamıştın bizi
bulutsunun içi karmakarışıktı,bazı yerleri yoğun gaz bulutuydu
bazı yerler seyrek

şıkışıp patlıyordu,
benim bulunduğum kısım birden infilak etti,ayrıldım bulutsudan
etrafımda binlerce kilometre hızla dönmeye başladım,şekillleniyor,ve kusuyordum,
ve de soğuyordum,,dödükçe yoğunlaştım ,hızım yavaşlamaya başladım
hararetim artık milyon dereceydi alışmıştım artık,
artık içimde volkanlar patlıyor,katılaşıyordum,
bir de baktım göğsüme meteorlar çarpıyor,
canım yine yandı sana lanetler ettim,
içinde buzlaşmış su vardı,
bana çarpmasıyla buharlaşması bir oluyordu,atmosfer oluştu,
yağmurlar yağıyordu,
baya rahatlamıştım
bir karabasandan uyanır gibi,
soğudum değiştim,
yeniden doğdum
üstümde ceşit ceşit canlılar,
ama bu canlılar aşk dediğinde duramam bir titreme alır beni,
dağlar yerinden oynar,nehirlerin yeri değişir,
bildiğim kadar benim gibi iki ruhsuz daha var
biri homonukus diğeride Frenkeştayn