Korkmadın Allah’tan nede kulundan,
Huzuru bozup ta gittin kaynana,
Ana bilmiştim ben ta en başından,
O zamanlar beyaz,süttün Kaynana.

Sene ikibinbir,aralık ayı,
Başkasına belki,iyi bir sayı,
Bana öyle mi ya,aldım ben payı,
Gelip de ömrüme,çattın Kaynana.

Alamadın her şey, yaptın hızını,
Sen hep kötülüğe çaldın sazını,
Allah’ta şahit,çok sevdim kızını,
Sende diken gibi,battın Kaynana.

Kime uydun böyle kime hırslandın?
Gelip gidip anca bana terslendin,
Beddua edip de,yüksek seslendin,
Gözümde sen artık,bittin Kaynana.

Bizler yuvamızda huzurlu idik,
Açmak istedin sen duvarda gedik,
Bahane aradın,hep didik didik,
Mutluluğa sanki settin Kaynana.

Suç sanki benim mi,benim mi hata ?
Herkes ister mutlu bakmak hayata,
Fakat hele sen var ya,sen adeta,
Bizi üç kuruşa sattın Kaynana.

Belki seven vardır,ona sözüm yok,
Bana kızanlar da, olabilir çok
Sev sende demeyin buna karnım tok,
üç günlük ömrüme,yettin Kaynana.

İnsan insana hiç bunu yapar mı?
Hacca gittim deyip pula tapar mı?
Hac ta hiç ŞEYTAN dan ilham kapar mı?
Sen böyle kendine, neddin Kaynana?

Hadi ben elim de,peki yaz kızın,
İblislik yaptın hep,kışın ve yazın,
Kalsın sende artık, şekerin tuzun,
Huzurun içine,ettin Kaynana.

Yalanların arkasına saklanıp,
Kötülüğe birde,kendin eklenip,
Sinsice gelipde sen çöreklenip,
Yuvamın üstüne yattın Kaynana.

Erdal Sarıgöz
10-Temmuz 2014