Gün karardı göğe çekildi ışıklar,
Tıkandı kulaklar yükseldi çığlıklar.
Çekin üzerinden hoyrat ellerinizi,
Solmasın, yok olmasın, ölmesin çocuklar…

Nedir minicik yüreklerle derdiniz?
Yarınlarımızı kor edip ateşlere verdiniz.
Geleceğimiz, umudumuz, güvencimiz.
Solmasın, kırılmasın, yok olmasın güllerimiz…

Ağabeyler, ablalar, babalar, anneler,
Doktorlar, gazeteciler, hemşireler,
Ses verin sesimize yanmasın ciğerler,
Solmasın, yok olmasın o minicik yürekler…

Vurdunuz, kestiniz, kuyulara attınız,
Hunharca katledip canice yaktınız.
Siz efendiler! Öyle susup baktınız.
Susmayın ses verin ölmesin çocuklarımız…

Nere de kaldı sevgi, nere de merhamet?
Çıkmışlar insanlıktan üç beş kemik bir yığın et.
Sinsice bir plan alçakça bir şehvet,
Ey yüce Rabbim sen bunları ıslah et.
Solmasın güllerimiz, yok olmasın çocuklar…
Abdullah KARTAL