Saat yirmi altı geçiyor sekizi.

Selim Bey’le ruh ikizi,

Birbirlerinden haberleri olmadan,

İki farklı yarımkürede,

İki farklı parkta,

İçiyorlar sigaralarını.

Üşüyorlar,

Düşünüyorlar

Birbirlerini.



Aynı dili bilmiyorlar.

Yaşları da aynı değil.

Selim Bey otuz üçünde,

Maida yeni bitirdi on sekizi.



Şimdi,

Saat otuz dokuz geçiyor sekizi.



Renkleri başka.

Dinleri başka.

Ancak

İhtiyaçları var aşka.



Ararlar ama

Bulamazlar birbirlerini.



Selim ile Maida,

Yalnızca

Geceleri buluşurlar

Rüyada.

Başka seslerle ama.

Suretleri de başka.



Farklı yataklarda uyuyup

Aynı yatakta buluşurlar

Uykuda.

Ayrı yataklarda uyanırlar ama.



Maida yatağı toplar,

Selim traş olur banyoda.



…….....





Maida,

Mümkün değil

Anlatamazsınız güzelliğini

Kelimelerle.

Dokunmak için

Ömrünüzü verirsiniz

Ellerine.



Siyah saçlarına

Yakamoz vurur

Dolunay gecelerinde.

Kocaman gözlerine bakamazsınız.

Kara gözlerini görseniz,

İnanamazsınız.

Küçük ayaklarıyla dolaşır.

Akşam, sabah

Selim’in rüyalarında.







Selim,

Sıradan bir adam.

Maida görse beğenmez,

Konuşsa dinlemez,

Bilse ruh ikizi olduğunu,

Bilemez...

Yüzüne bakmaz.

Elini ellemez.



...........





Maida bir gün

Mavi yeşil bayraklı

Bir uçağa binecek.

Lizbon’da inecek

Aynı denize bakacaklar

Selim Bey’le.

Ancak

En fazla bin kilometre

Yaklaşabilecekler birbirlerine.



...........





Maida kahve yapıyor

Mutfakta.

Selim kitap okuyor

Koltukta.

1/15.000.000 ölçekli haritada,

Aralarında sekiz santimetre var sadece.



Selim ile Maida

Ruh ikizi


ve

Dünya yaratılalı beri,

Hiç bu kadar

Yakın olmamıştı,

İki ruh ikizi

Birbirlerine.



..........



Saat hiçbir şeyi

Hiçbir şey geçmiyor.


t.b.

( Bu şiirin ilham kaynağı ömrümün yarısına yakınını paylaştığım arkadaşım Serkan Akkılıç’tır. Yaşadıkları ile değil ama. Bu kelimeleri sık sık üstüne basa basa kullanırdı.)