GÜLSÜN ÇOCUKLAR
Bir evden cenaze kalkar,
Bir başka bir evde ise düğün olur.
Evet budur hayatın kanunu.
Şairin dediği gibi:
“ Kimi ağlar kimi güler bu ne acaip dünyadır “
Fakat yerkürenin pek çok yerinde,
Savaş var ve her gün ölür çocuklar.
Suriye’li çocuklar ölüm pençesinde,
Mısırlı çocuklar burun buruna ölümle.
Pek çok ülkede yaşarken çocuklar bin bir zulümle.
İşte haykırıyorum:
“ Gülsün Çocuklar “
Ne karalar bağlasın analar,
Ne de yetim kalıp, ağlasın çocuklar..
Yeter artık bu katliam.
Temiz bir dünya kuralım.
GÜLSÜN ÇOCUKLAR..
Kimi öksüz, kimi yetim.
Kimi, sakat kaldı ebedi,
Kimi, kör kurşunla göçtüler Öte’ye.
Onlar ne komutandır, ne de er.
Çocuk onlar, oyuncak ister.
Bilmesinler öfke ve kin.
GÜLSÜN ÇOCUKLAR..
Hayat gerdanında, çocuklar inci.
Ne fark eder,
Ha beyaz, ha sarı ha da zenci.
Senin, benim değil, bizimdir onlar,
Olurlarsa olsunlar hangi ırktan.
Kardeş bilsinler birbirini.
GÜLSÜN ÇOCUKLAR..
Allah’tan bize ödüldür onlar.
Neşeyle şakırlar, bülbüldür onlar.
Ayrı kokar her birisi, güldür onlar.
Ne yetim, ne öksüz kalıp, ne de ölsün çocuklar.
Savaşsız yarınlar verelim.
GÜLSÜN ÇOCUKLAR..

Mustafa EROL
Manavgat/Antalya