Duy beni…
Bu geçit vermeyen dağlar ardından,
Hep sana gelmek istedim.
Nereye koştuysam bağlandı yollarım,
Kuşlar gibi uçmak istedim.
Kanat çırpmak ellerine konmak,
Bir çocuk misali okşamanı istedim.
Ama kanadı kırık palaz gibi,
Ayaklarım yürümedi,Ölmek istedim.

Duy beni…
Ağlayan gözlerimi dindiremedim bir an,
Gözlerim yaşlı sana gelmek istedim.
O an görmedi gözlerim karardı dünyam,
Ellerim de baston ol istedim.
Gözlerim de ışık,dünyama renk,
Bana can vermeni istedim.

Duy beni…
Sensizliğin acısıyla isyanlardayım işte,
Bom boş masamda sen ol istedim.
Her nefeste,efkarıma,halime,
Acı acı gül istedim.
Dönen benmiyim,yoksa dünyamı,
Sarhoş vücudumu sar istedim.

Duy beni…
Her an sensiz ölüp dirilen,
Aşık mı,Yazar mı,Ressam mı,Dilencimi,
Yoksa her akşam sızan sarhoş mu,
Yaşayan insan mı,yada her neyse,
Gel gelde gör istedim.
Beni son nefesim de çaresiz
DUY İSTEDİM…

ÖMER ÜNAL