Silmek belkide yaşamda en cesur duruş şekli.Sürekli yazılı halde bükük kalmaktansa, yeniden noktadan başlayıp cümleye yol almak yine yeniden diyebilmek..o yüreği gösterebilmek...vefa adına soru işaretleri bıraksa da silmek hayatın yaşamak kadar gereği...yoksa puslu, soluk, ne varlığa yettiğince, ne yokluğa istediğince olamamanın verdiği huzursuzluğun anlamı zaten ölmekten beter değil midir...Silmek gerek kesinlikle...yeniden kalemi tuttuğunuzda yazacak yer olmalı tamam boşluklar varsa neyse de...boşluklarla da nereye kadar...boştan dolu olan yerleri silmeli ki yeni, taptaze, ruh ve yürek açılımlarına dair gökkuşağının renklerine bulanabilsin hayat ve o gökkuşağının altından geçecek kendimizi bir dileğin ellerine teslim edebilelim..bir umut için hem kalem, hem silgi kesinlikle olmazlardan...Şiirimiz bunun haklı gereğinin üstünde durarak içsel sorgulamaya gitmiş...nedenini, niçinini cevaplamış...çok da güzel olmuş.Kimse hiç bir şeyi silmeden bugüne gelmedim diyemez...nefes kadar varlığı kabul bir gerçek...şairin bunu sorgulamasındaki başat niyetin vicdani yönden kendisini teselliye vermeye mecbur hissetmesine bağlıyorum...evet bazen zor olsa da...olmak zorunda olan olmalı derim...teşekkür ederim düşündüren eseriniz için.Selam ve saygıyla yüreğinize.