**Aldanma gönlüm...
Bu yağmur yaz yağmuru
Çatlamış dudaklarını kandırmaz
Kavrulursun,
Sırılsıklam etmez seni
Papatyaların kurur bağrında***

Gönül ! Ne zaman uslanmış ki... o hep çiğdem mevsiminde yaşar... ilki sonu, yazı kışı yoktur onun...Kişinin son soluğuna değin içinde hiç yaşlanmayan çocukluğudur o. Belki de kişinin yaşamın onulmazlıklarına karşın direnç noktasıdır gönül denilen duyu...

Bilirmisin uçarı gönül, sana dolup taşan sitemim var
Onulmazlıklarına ahlar yüklüyüm,
Bir gemi çapası gibi çökmüşsün içime
Çekdikçe çavdar kılçığı gibi daha derine gömülen gönül
Sana silme dolu intizarım var...

Sitemden, intizardan anlar mı gönül; bilemem ama dedik ya, o her zaman aymazca içimizde büngüldeyen çocukluğumuzdur diye...

Deli gönül defterlerin dürülsün
Ben ölürken,sen ki hala dirisin
Kırılgan tellerin,bir bir gerilsin
Kopsun bağlanmasın,sen de öl gönül

Sonuçta hepimize bunları söylemek düşüyor...

Yüreğin dert görmesin can hocam. Esinin ve esenliğin bol olsun