Babam bana kulaklığı,
İyice tak duy demişti.
İnsanların insanlığı,
Sıfat değil huy demişti.

Her fırsatta öğüt verdi,
Beni dinle oğlum derdi,
Yoğurarak hayli yordu,
Hamur daha çiy demişti.

Karanlığın hepsi hile,
Işık yoksa çeken çile,
Yerden altın görsen bile,
El sürmeden say demişti.

Siyaseti dinle de gör,
Atar, tutar sanırsın pir,
Kıymet verir dört yılda bir,
O verdiğin oy demişti.,

Saygı sevgi arıyorsan,
Orda huzur buluyorsan,
Biraz mutlu oluyorsan,
Şehir değil köy demişti.

Babam, neler, neler derdi,
İp üstüne unu serdi,
Bana çiğ yumurta verdi,
Pişirmeden soy demişti.

Oku da topla ilimi,
İlimden al bir dilimi,
Hele bak da gör halimi,
Aklı başa koy demişti.

Çok demişti neler, neler?
Hey Allah’ını sevenler,
Vay kul hakkını yiyenler,
Kıça, kazık koy demişti.

Hele düşün benlik neden?
Menfaatle nefsi güden,
İnsanları, insan eden,
Saf kan ile soy demişti.

Dedi batsın nefsle benlik
Hak, hepsine neden senlik?
Olma, havalı kibirlik,
Gel engin ol bey demişti.

Ali Uzun bilemedi,
Eşekliği dilemedi,
Kul oldu er olamadı,
Göçerken bay, bay demişti

7 Şubat 2014

Ali Uzun