Cümlelerim var bana dair,sana dair

Ne kaldı biliyor musun?

O sakladığımız duyguların izleri

Kör,karanlık akşamlar da...


Bir ben kaldım

Bir başıma akşamlarda

Birde soğuk duvarların

Sessiz çığlıkları odamda...


Yarınsızım,sensizim

Kimsesiz ve ürkek bir yürek benimkisi

Sadece sanayken cümlelerim

Bir sen duymadın içimdeki sesi...


Gücenmiyorum artık,kırılmıyorum da

Ne sana ne kendime...

Cebimde son kalan umutlarım

Işığım oldu karanlıklarıma...


Zafer çığlıkları at şimdi

Gidişini kutla yalnızlığıma çarpa çarpa

Sen yalancı mutluluğun sarhoşluğunda

Benden aldıklarınla gülümse yokluğuma...


Hani gidişler yorardı,üzerdi beni

Neden bu derin sessizlik şimdi gözlerimde

Bizi bırakmıştın ardında

İçinden seni alıp giderken...



Acı mıydı bu yüzümden aynalara yayılan

Yoksa bir iç sancısı mı yüreğimi dağlayan

Neyin yangını bu şimdi

İçimi kavurup yakan...


Sen diye içimde biriktirdiğim ne varsa

Savuruyorum hiç yaşanmamışcasına

Bir köprünün üstündeyim

Mavilerin arasında,siyah bir gölge gibiyim...


Herşey bitiyordu işte

Kimsenin bedeni baki değildi dünya da

Ya o yüreklerde ki kalan aşk sancıları

Bir onlar yakıyordu üşüyen yürekleri...


Ellerim soğuktan tutmazken

Nefesimi hangi nefes ısıtacaktı şimdi

Kimsesizliğin koynundan kalkıp

Nasıl uyanacaktım sabahlara...


İçimde ki susuzluk

İçimde ki sensizlik

Bugün deki bensizlik

Hepsi toplasak içime bir sen dolar mıydı acaba...