1
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1042
Okunma
Ben adı ölüm kokan yalnızlık;
Ben nefretin taş kesmiş hiçliği
Önündeyim yaşamın mesafelerce
Titrektir
Korkaktır mesafeler
Gel deliliğimin ateşten büyücüsü
Donat ruhumun boşluğunu
Kurtar düşlerimi boğuşmalardan
Ölçüsü ol yaşamımın
Savur at beni uçurumlarına
Kokusunu yitirmiş bir çiçeğim
Yolun beni
Yolun sonunda da olsam
Pembe kanatlarım kesiliyor birer birer
Uçuşlarım nefret dolu
Hep tetikte gözlerim
Kendimi arıyorum kırık kadehlerde
Acıyı içiyorum bile bile
Nerede o bebek sevdamın umut veren melekleri ?
Nerede uçurum çiçeklerin ?
Taş kesmiş yüreğim
Bir düşsem sarsılacak dünya
Ya bir düşüysem ötekinin
Olsun
Üşüyorum az kaldı
Hazırla kendini sevdam
Bir oyundayım
Ben
Hilesizliği seçiyorum bile bile
Bile bile Kayıyorum uçurumlarında
Recep Yeşil
Ataköy...
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz