Yine geldi hüzünlü eylül günleri
Yine mi sarardı,yine mi soldu yaprakların eylül?
Yine başladı mı hüzünlü ayaz geceler
Dilim yine seni heceler
Yine başlar sevgiliye duyulan özlemler
Ve bende sararıp solarım senin gibi eylül

Yine bir eylül sabahında karşılatık seninle
Hafif soğuk bir hava hakimdi Çanakkalenin poyrazında
yapraklar umutsuzca düşüyordu yerlere
Ve sen çıktın karşıma sarı yapraklarla bezenmiş yolda
Alev alıp tutuştu yüreğim içimde
Evet bir eylül sabahıydı seni gördüğümde
Elinde kitapların yürüyordun boş kalmış caddelerde
Aslında cesaretimi toplayabilseydim eğer
çıkıp haykıracaktım sana seni ne kadar sevdiğimi
Dökecektim sana içimden gelenlerin hepsini

Dolaşıyordum dün yine yalnız başımda sahilde
Hava rüzgarlı,deniz dalgalı ve bomboştu
Yorgun gemiler inzivaya çekilmiş limanlarda
O an bir şey ilişti gözüme sahil yolunda
Sanırım sen olmalıydın o
Ama tek değildin,uzun boylu kot pantolonlu biri vardı yanında
Sımsıkı tutuyordun ellerinden onun
Bir daha bırkmak istemiyor gibiydin ellerini o kişinin
Oysa ne kadar isterdim o tuttuğun ellerin,benim ellerim olmasını
Sonra sonra ıslanmak isterdim seninle eylül sabahında yağmurda
Ve ne kadar çok isterdim yazmayı aşkımı dudaklarımla dudaklarına
Ama senin ellerin bir başkasının ellerini tutuyor
Ve gözlerin bir başkasının gözlerine bakıyordu.

İşte yine yalnızım bir eylül sabahında
Nedense bütün yalnızlıklar ve bütün ayrılıklar
Hep eylül sabahlarında yakalardı şefkatli ve delidolu
Delikanlı yüreğimi
İşte yine eylül oldu beni yalnzılığa iten ve hayatımı mahveden
Yine Eylül Oldu yine Eylül Oldu
Eylül Oldu! ...

Çanakkaleli ERHAN
10 Eylül 2011
Poyrazköy / Beykoz / İSTANBUL