Her sabah kalktığımda ve sabaha karşı yattığımda

gerçeklerle yıkıyorum yüzümü,

hayallerim akıp gidiyor

sen kalıyorsun yine de tüm gerçekliğinle

ben hayallerimle akıp giderken..

kendi kendime acı çektiriyor,

bulutla oynuyor,geceyle kayboluyorum.

çok anlatmak isterdim seni herkese de anlatamazdım ya,

inan o da artık içimden gelmiyor,

seni içimde yaşamayı öğrendim sanırım,

ya da kimbilir,belkide sen çok derinlere daldın..

kaçmaktan vazgeçtim,

anladım;

nekadar çarpsada yüzüme gerçekten tuğlalarla örülmüş duvarlar,

yıldızın aya sevdası,

yağmurun buluta muhtaçlığı gibi seni sevmek..

senden kopamam,

bırakamam sevmelerimi senden yana.


yüzümü dönüp sırtımı adımladığım yollar da,

yine karşıma çıkan yüzünden

öteye yolmu var ki..

içimde büyüttüğüm koca bir ormansın işte

tüm yeşilliğinle,güzelliğine bırakıyorum artık kendimi..

tüm derinliğine,açıkkahveliğine,yeşilliğine..