Sevgilim...

yokluğuna hala alışamadı bu kalbim
sensizliği kabullenemiyor bu deli yüreğim
kendi içinde isyanlar çıkartıp
yakıp, yıkıyor etrafta ne varsa
ve savuruyor küllerini semaya
bazen hoyrat bir rüzgar
bazen sağnak bir yağmur
bazen ateş gibi yakıcı
bazende bir kar kadar soğuk oluyor bakışların

yoksun, yoksun işte ve ben,
her zamanki gibi yine susup kaldım ölece
gelmeni bekledim bir gün dönersin diye
gittiğin günki gibi hala penceredeyim
giderken dur gitme diyemedim
ardından baka kaldım işte
ve şimdi bekliyorum aynı yerde

kerem neden kerem olmuştur bilirmisin
çünki sevdiğini alamamış yanmış kavrulmuş aslısına
ve her sözü, her cümlesi A ile başlarmış
ama aslı dememek için hep susarmış
aşkını içine atıp ölece yanarmış

karanlık, sihirli sözcüklerin anlamı olur bazen
bazende kalbini dinlemek için sesini keser ölece
sevdamı dinler kalır...