Değerli üstad,şiiriniz bana ,helede bu kış günlerinde evsizleri,yuvasız sahipsizleri anımsattı...Dünyada pekçok ülkenin sorunu olan evsiz insanlar yavaş yavaş Türkiye’nin de sorunu haline geliyor. Sayıları hızla artan bu insanlar ailevi, ekonomik, yada ruhsal nedenlerden dolayı sokağa düşüyor. Pek çoğunun nüfus cüzdanı yok. Kimisinin hiç olmamış kimisi yıllar önce kaybetmiş. Yani artık bu ülkenin vatandaşı olduklarını kanıtlayan hiç bir resmi belgeleri yok. Son sayımlarda hemen hiç birisi defterlere işlenmedi. Artık devlette onları vatandaşlık listesinden düşmüş durumda. Peki kimdir bu canlar? Neden sokaklarda yaşıyorlar? Kurtulmak için yaptıkları yada yapabilecekleri bir şey var mı? Kim onlara yardım elini uzatıp sahip çıkacak? Kim merhamete bürünecek kim...?
Adı pakize'ydi,iki oğlu vardı,eşi gasptan 12 yıl yemim,ardında henüz büyümeye yüz tutmuş iki filiz ve aklı karışıkyorgun bir kadın bırakmıştı yoklulkar içinde...Önce kapıcılık yaptı sonra dilendi ve birgün ortadan kayboldular...sırlara karıştılar,bir kış günü şubat ayazında domuş ceseti bulundu,oda anasının nazlı ,gül kokulu balasıydı...oda çok sevildi,evlendi anne oldu ...adı pakize'ydi...bir oğlu çocuk esirgeme kurumunda şimdi,abi ise kopuh,hayata insanlara kinli...sahipsiz bir tinerci,bir köprü altı çocuğu...
Kaleminize kuvvet,yüreğinize sağlık üstad...Şu hüznün sağıldığı gecede,yaratan kimseyi sahipsiz bırakmasın... saygılar..... peri