Kelimeler çıkmaz bazen dudaklardan;
Gözlerle anlatmaya çalışırsın;
İçinde yaşadığın acıyı ve tatlıyı.
Küçücük bir dokunuşa hasret kalırsın;
Ağlamana mı sebep olur;
Yoksa gülmene mi?
Kaybedersin benliğini;
Kimsin?
Nesin?
Ne yapıyorsun?
Anlamsız bakışlar atarsın etrafına;
Birini arıyormuşsun gibi gelir bazılarına.
Etrafa atmış olduğun bakışları bilmezsin;
Neden ve ne amaçla attığını.
Buz gibi rüzgar eser;
İçin titrer;
Belki de yardım isteyecek sözcükler bile;
Çıkamaz dudaklarından.
Suç kimde?
Hata kimde?
Boşuna arama;
İstesen bile bulamazsın suçluyu.
Oradan oraya savrulmuşsun;
Kirlilik nedir bilmeyen kalbinle.
Korktuğun karanlık;
Artık can yoldaşın olmuştur.
Aydınlığa hasretsin ama;
Korkarsın aydınlığa çıkmaktan.
Ya bir daha yenilirsem;
Bir darbe daha alırsam;
Ne yaparım diye;
Bir başına;
Çaresizce;
Gözünde durmak bilmeyen yaşlarla;
Düşünür durursun.
Halini sorana da;
Sormayana da kızarsın;
Elinde olmadan.
Yağan yağmurlarda bile;
Canını acıtmak istiyormuşsun gibi;
Islanmak istersin.
Canın yanmış;
Yanmamış bir önemi yoktur aslında.
Kalem alırsın eline;
İki bilemedin üç satır;
Daha çabalasan bile yazamazsın.
Düğümlenir elinde olmadan parmakların.
Uzun bir yolculuğa;
Çıkacakmışsın gibi beklersin.
Sona geldiğinin farkındasındır ama;
Hep bir umutla yaşar gidersin.
AYKUT UYSAL