10
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
1463
Okunma
Oturduğum semtte hayata tutunmaya çalışan ve ara sıra sohbet
ettiğim bir genç kızın yaşanmışlıkları.
Annelerimizin değerini belki bir kez daha hatırlatmak için paylaşmak istedim.
Gencecik bir fidan,
Daha yirmi yaşında.
Hayatının baharında,
Yetim kaldı Gülfidan.
Annesini gömerken,
Kolu kanadı kırıldı,
Aklını da yitirdi
Yetim kaldı Gülfidan.
Çıkarken göğe kahkahalar
Çığlığa döndü ağlayışlar.
Dünyası başına yıkıldı,
Yetim kaldı Gülfidan.
Gündüzleri anasının mezarı,
Geceleri sokaklar oldu yeri.
Yuvasız, barksız,
Yetim kaldı Gülfidan.
Yoktu sahip çıkanı.
Korumak için namusunu,
Koynundaki bıçağı ile,
Yetim kaldı Gülfidan.
Yarım olsa da aklı,
Yüreği tastamamdı.
Hayatının ilkbaharın da ,
Gülsüz kaldı ‘’Gülfidan’’
Sevda KARA
14.11.2013 – 19.20
5.0
100% (8)