Yolculuğun rutin sarsıntıları
Alışmışlık serpmiş yüz ifadene
Bıkkınlık duygusunun doruklarında
Gözlerinden odaksız bakışlar fışkırıyor

Tren her zamanki gibi sakin
Yer arayan bindiği anda buluyor
Senin gibi rutinlikten sıyrılamayan
Bir adam camın ardından bakıyor

Kompartımanın kapısı aralanıyor
Yüreğinin kapısında ziller çalıyor
Gözlerin öyle bir odaklanmış ki
Odak bile kilitlenmiş hayret ediyor

Kompartımanın kapısı aralanıyor
Rutin sarsıntılar masallaşıyor
Kadere inat biriktirdiğin
Müstakbel gülücükler parıldıyor

Adımları sana yaklaşıyor
Adım adım kaderle uzlaşıyorsun
Kitabındaki baş karaktere
Belirgin bir sima yerleşiyor

Adımları sana yaklaşıyor
Gözleri usulca sana koşuyor
Tarifsiz bir mutluluk var bakışlarında
Kompartımanda kelebekler uçuşuyor

Beyazlı prensin yanına geldi
Sıcaklığı ta iliklerine
Gözleri çerçevenin berisinde
Masal içinde masala çağırıyor

Hayat anahtarın yanına geldi
Geleceğin ona sebepleniyor
Kollarını kocaman açacaksın
Ne olur aç, o da bekliyor

. . . Kaderimin vahşi sarsıntıları
. . . Umudu tüketiyor görüşlerimde
. . . Son kalanları üstüne serptim
. . . Bir belki için hayal kuruyor





Ümit Şahin

..