Yüreğim şimdi kurak bir Afrika ülkesi.
Gökyüzü, oldum olası küskündür buraya.
Burada duyulmaz günahları yıkayan su sesi,
Alışmak ne zordur uçsuz bucaksız sahraya…

Bir çöl fırtınası sürüklüyor beni, ama nereye?
Minicik bir kum tanesi kadar çaresiz kalmışım.
Kaçmak istiyorum, içimde kuytu bir köşeye.
Bütün gölgeler kaçmış benden, çıplak kalmışım.

Upuzun kervanlar geçiyor yüreğimin kıyısından.
Kimse taşımıyor yükümü, kaçıyor bütün Bedeviler.
O kadar ağır mı yalnızlık, Yusuf çıksa kuyusundan,
Tutsa cılız ellerimden, bu yük nereye kadar gider?

Yıldızlar bir bir nöbetimi tutuyor ıssız gecelerde.
Yakalanırım diye canilikten vazgeçiyor karanlık.
Rüyalarımda aynı soru: “Neden Afrika ülkesindeyim?”
Cevaplarım şafakla, güneşin yağlı saçında idamlık…

Yoksa bahar diye bildiğim hep serap mıydı?
Aşk adına içtiğim, kadehler dolusu şarap mıydı?
Güneş’in yüzüne, hangi çiçeğin adı yazılır ateşle?
Güller bu kadar yangın, böyle harap mıydı?

Belki de ben buradaydım, burada dünyaya geldim.
Başka ülkelerdeki sevdiklerim, sadece bir rüyaydı.
Güneş’i hiç görmedim, benim gerçek dostum Ay’dı.
Varlığımdan belki de hiç haberi yoktu denizlerin,
Sadece kendi içimde akan, kendimi yıkan bir seldim.
24.12.2011