ŞİİR GİBİ

Günlerden bir gün otururken odamda.
Birden birileriyle konuşmak geldi içimden.
Herkesle konuşulmuyor,biliyorum hani ben.
Kısmette ne varsa bulur seni dedim kendimden.
Derken güzel bir kadın çıktı karşıma birden.
Ben Umut dedim,bende isimsiz şaire dedi sessizce.
Ne var ne yok dedim hal-i ahvalden sizde.
Dedi her şey var,ama hiçbir şey yok umurumda.
Sende ne var ne yok dedi o güzel şaire yine sessizce.
İyi yani normal dedim her zamanki kendi halimden.
Günü devirmek dedim benim en hüzünlü derdimde.
Sabaha Allah Kerim ne olup bitecek güneşle birlikte.
Umut dedi dikkat et kendine bu kirlenmiş dünyada.
Yoldan çıkarırlar seni kendini unuttuğun gaflet anında.
Sonra padişah zannederler onların çöplükteki kainatında.
Yine günlerden bir gün benim gafleti yaşadığım bir anda.
Melek yüzlü bir şeytan çıktı bilmediğim bir ortamda karşıma .
Sen padişahsın Umut dediğinde hemen benim hafızama.
İsimsiz şairenin o sessiz derinden sözleri geldi birden aklıma.
O anda akıl kalmamıştı,fikirde de noksanlık haliyle bende.
Ama iş işten geçmeden toparlan dedim kendi kendime.
Toparlanmaya fırsat bırakmadan aldı götürdü beni iblisçe.
Götürdüğü günü hatırlıyorum,geçmiş bir yıl beş gece.
Bıraktığı yerde bekliyorum tam üç yüz altmış beş gün beş gece.
Ne geldiği var,nede yaşadığına delil bir cümle ve hece.
Ah şairem ah dinleseydim seni ilk gördüğüm o gece.
Belkide padişah olmazdım senin anlattığın o çöplükte.
Yaşanacakmış vesselam kaderim dedim geçtim sessizce.
İşte şairem yine bu gece senle konuşmak geldi içimden.
Ah Umut ah,ahmak Umut dersin diye aramadım,utanırdım kendimden.
Ve kapatıyorum bu hikayeyi yazmakla bitmez biliyorsun sen beni de.
Son söz olarak sende kal selam,dua ve sağlıcakla çocuklarınla birlikte.




Katreden_Deryaya