Çocuk yanımla sevdim seni,

İlk uğurladığımdın,

İlk vedayı bana gösteren hatta yaşatandın,

Ben ilk sende gördüm gidenlerin bir daha asla dönmeyeceğini.

Sende umudumun ilk defa suya düşüşünü gördüm,

Küçücük kalbimle kocaman sevmiştim seni.

O zamanlar acının, hüznün anlamını sözlükten öğrenen küçük bir kızdım.

Hiç unutmam gidişinin ardından ağlayarak uyuyakaldığım o geceyi..

Hiç unutmam sabahın ayazında seni görebilmek ümidiyle köşede beklediğim o günü..

Sende öğrendim kederi, hüznü, sevmeyi..

Gittin..

Ve ben büyümeyi öğrendim..

Kalsaydın, mutlu olurdum ama ben olmazdım.

Sen bana yepyeni bir ben verdin.

Acıyla yontulmamı sağladın,

Ömrüme yara açtığın o gece bana bir şey daha öğrettin,

Her şey değişebilirdi,

Her şey bir anda bitebilirdi..

Gitmez dediğin aşk giderdi,

Bitmez dediğin ne varsa kursağında kalırdı.

O gün başladı insanlara olan güvensizliğim..

Tek bildiğim alınan bir günahımın olduğuydu.

Sana aşkımı da, hakkımı da helal etmemem bu sebeptendir.

Küçük bir kadın,

Ufacık fakat kırılmış bir kalp,

Geri gelmeyecek olan bir zaman,

Ve daha nicesiydi..

Bu sebeptendir dilimin varmaması..

Affeyle, yapamadım !

Seher BARUT