Bu akşam çok üşüdüm, halime çok ağladım
Bir buğday tarlasında, oturdum yapa yalnız
Yaşadığım her şeyi, hep kendime bağladım
Ruhumun kemiğine, batırdım yüz çuvaldız

İnsanlardan uzak ve kendimle başbaşayım
Beynimden söküp attım karanlık suretleri
Yalnız bırakın beni, hep derdimle yaşayım
Bedenim çoktan aşmış, maddî zaruretleri

Ben bir ağ örmekteyim, içime ve dışıma
İnsanların haberi yok, hiç olmayacak da
Sadece yalancıydı, kim çıktıysa karşıma
Sadakatin yaveri yok, hiç olmayacak da

Duygularımla alay edildi kahkahayla
Düşüncelerim ise, beynimin zırvaları
Geçiniyor iyilik hayal denen vahayla
Bence onların kalbi Şeytanın larvaları

Bu akşam gezer iken bir buğday tarlasını
Başakları okşadım, kokladım rüzgâr gibi
Yudum yudum yaşadım huzurun alasını
Yorgun kafamın içi, sessizdi mezar gibi

S /ÂYE (12:36) 18 Temmuz 2013 / İnönü

Şiirime güzelsesiyle ve yorumuyla renk katan Nurcan Candar Uygur Hanımefendiye teşekkür ederim.