Ölsemde vazgeçemem sevdamdan.
Bekle beni geliyorum Trabzon.
Senden kız alacağım emin ol.
Bekle, çok az kaldı Trabzon.

Hiç görmeden sevdim onu.
Tam on yedi ay oldu.
Şimdi koyuldum yollara;
Gidiyorum Trabzon’a. . .

Hasret çeke çeke sevdim seni.
Görmeden özledin mi sen beni?
Trabzonlusun ama lakabın Ankara Güzeli.
İnan; vallahi seviyorum seni!

Resmini aldım karşıma başladım yine şiir yazmaya.
Kalemim yetişmez oldu dilimden dökülen aşka.
Bekle yarim bekle karşında daha nicesi olacak.
Üç beş güne kadar geliyorum Trabzon’a.

Gelince tutup elinden uzaklara bakacağım saatlerce.
Bırakmayacağım elini emin ol.
Haykıracağım adını göklere.
‘’Seni seviyorum!’’ diyeceğim mesela. . .
Yüzün kızaracak belki, utanacaksın.
Öyle mutlu edeceğim ki seni benden kopamayacaksın.
Her geçen gün aşık olacaksın mesela. . .

‘’Yeter aşkım sus!’’ diyeceksin utancından.
‘’Sus ki gözlerimiz konuşsun.’’
İzin vermeyeceksin dilimden çıkan sözlere.
‘’Dil yalan söyler ama gözler asla!’’
‘’O yüzden sus ki gözler konuşsun.’’

Tamam istediğin gibi olsun gülüm.
Sen gözüme bak yeter.
Gözlerimin içinde aşk var, sevgi var, sen varsın sen.
Bu can yalansız sadece seni ister!..


05.05.2013
NEVZAT
ŞİMŞEK