Ve anladım ki içimde her gün büyüyen o derin boşluksun sen...
Gelmezsen hiç kapanmayacak o derin boşluk...
Bilmiyorum anımsamıyorum kaç zamandır bu boşlukta yaşıyorum sadece orda nefes alabiliyorum doyasıya...
Yarım kalmak, kimsesiz kalmak, aç olmak, susuz olmak belki de yarınsız olmak hepsini düşünüyorum da hiç biri sensizlik kadar acıtmıyor canımı...
Hani o boşluk dolsa sen gelecekmişsin gibi...
O boşluktan insanlar geçiyor ,günler, haftalar, aylar geceye aya gündüz bulutlara karışıyor güneş dünyayı aydınlatıyor da benim boşluğum hep üşüyor kimsesiz çocuk gibi...
Hani ellerini cebine koysan o masum çocukluktan kalma tebessümünü de alıp çıkagelsen diyorum bir akşam vakti...
Ellerini ısıtsan cebinde üşüyen yüreğime sarsan diyorum hani sen gelsen bahar gelse....
Biliyorum bu akşamda o derin boşlukta uyuyacağım biliyor musun kaç kere sen uyurken nefes almanı izledim sonra sokuldum sana yavaşça verdiğin her nefesle biraz daha boşluğumu senle doldurdum..
Sen aşk/sın düşmüşsün bir kere yüreğime yanar durursun...ne zaman biter bu yangın ne zaman diner susuzluğum...
Anca sevi/lerin gölgesine gittiği vakit ruhlar...