NEREDEN BİLECEKSİN
Ufka açılan bu yol sona kapanan yolsa, kendime güldüğümü nereden bileceksin. Dün ihtimallerle eriyen buz dağının bu gün yeniden üşüdüğünü nereden bileceksin. Allah bir hakkı için gezdirdim tüm umutları koynumda, bana rüzgâr esmez her bekleyişin sonunda. Görmeyeceğimi bile bile daldım ben yeni rüyaya. Ben bekledim tüm sevinçleri tüm sevdaları meçhul durakta. Heveslerimi indirmeyeceğini nereden bilecektim. Bakışların dilinde görmek istedim yeşil kırları, silmek istedim tüm maziyi. Oysa ne kadar erken kaptırmışım kendimi hala ne kadar korkakmışım "hayır" sözcüğüne. Unuttum kilometrelerce uzaktan geldiğimi, düşünmedim varlığımın hissedilmeyeceğini. Ben bekledim gözlerinin sözlerini, özür dilerim; yinede mutluyum tek başıma düşlesem bile o gözlerini. Tek başına sohbetlerin adamı oldum ben, hep olmazların ipini göğüsledim en önde, yürekliydim de sözlerine, talip olamadım o buğulu gözlere. Ah gönlüm; sen benden neler istiyorsun mutluluk yetinmektir bunu bilmiyorsun. Kalbine dayadığım bu merdivende ayak izlerimi görmediysen, kırılıp düştüğümü nereden bileceksin. Bir gece yarısı hiç sebep yokken, bir köşede uyuyan çocukluğumun aniden fırlayıp sokaklarımda koştuğunu nereden bileceksin. Bilmemekte güzel. Ümit vermeden bitirmek rüyayı dört duvar arasında, onu üzmemek ne güzel. Sen bir anda aktın avuçlarıma, sen hiç bilmedin bilemedin "YENİDENLİĞİ". Yeniden şarkılar söyledim gökyüzüne, yeniden şiirler yazdım, söz bildiğim şairlerden. Ve bundan sonra daha da çok korkacağım tarifsizlikten. Artık kimse bilmeyecek senden sonra tedirginliğimi, kimse hissetmeyecek şiirlerimin duygusallığını. Yani bir sözcüğü kıskandıran gözler olmayacak örneğin, hislerimi kumar masasına açmakta bitecek. Ve senden sonra korktuğum başıma gelmeyecek. Duyacaksın ki sana "minnet borçlu" olduğumu şiirlerim için, sözlerim için ve dinlediğin için. Şimdi bir yaz gününde, kapattın kapılarımı her şeye, çektim yargısız infazları üstüme. Ve biliyorum ki geçmez artık sevdanın sokağından bir daha mucize…

ÜNAL
17.7.2003