Kendimi rüzgara bıraksam, sen rüzgara sırtını dönersin
Güneş olsam girsem evine camdan içeri
Üzerime tahta kapıyı kilitlersin
Anahtarı da çıkarmazsın ki sızmayayım kilitten içeri
Gir o beton yığınlarının arasına
Kal karanlıkta ve beni sevmeden çıkma!
Benim girmediğim yere doktor girer unutma!
En sevdiğin kitap olmak istesem beni hemen elinden düşürürsün
Yırtıp atmassın belki sayfalarımı, bundan farksız olarak
Kitaplığın en üst ve arka rafında yerimi hazırlarsın
Her ne kadar beni alıp okumasanda varlığımı bilirsin orda
Ve şunu da unutma; bazen beden var olsada ruhlar ölebilir.
Ben gök olsam sen göğe bakmassın!
Bulutlardan, yıldızlardan, aydan mahrum kalırsın ışığı dışında
İzlememek ne büyük eksiklik yaşama daha iyi!
Sen gök olsan ben deniz, rengini alırım ayna olurum sana
Ve insanların evlerin olmadığı yerlerde
Birbirimize karışırız, kimse ayırt edemez bizi orda
Uzaktan görenler hayrete düşer denizle gök bütün olmuş der
Sen gök ol ben deniz...İşte o zaman olabiliriz biz...


-Keyhar
2 Temmuz