An gelir düşüveririm aklının ücra,sessiz bir köşesine
Zamanla hissedersin kaybetmişliğin yitirmişliğin
Kahredici can yakıcı dokunuşunu
Gerektiğinde anlamadığın duygularımı
Yeni yeni anlamaya başlayacaksın
Zihnini yoklayacaksın
Gözlerimi görmeye sesimi duymaya çalışacaksın
Hatırlayamayınca deliye döneceksin
Ve ben karşına çıkana kadar hatırlayamayacaksın...


An gelir çıkıveririm karşına kalabalık gürültülü bir yolda
O zaman hatırlarsın yüzümü
Kaybettiğini bulmanın sevinciyle ışıldar gözlerin
Ama bir şeyi bilmiyorsundur
Seni bırakıp gitme ve,
Gözlerini,sesini,seni
Unutma sırası artık bende....


An gelir,yok olurum
Elektrikler kesilir,film biter,masal biter
Acı çekme sırası sana geçer
Fakat bir fark vardır aramızda
An da gelse gün de gelse
Bundan sonra düşemezsin sen benim aklıma
Düşsende senin için hatıramda kalan tek şey
Senin bendeki yok oluşundur .....







BAŞAK....