Oldu mu be Süleyman Abi,
Böyle yüzüstü
Bırakılır mı şair.
Kırıklarını toplayamadigimiz
Hayallerimiz vardı geleceğe dair.

Reis yoğun bakımdan çıkınca diye
Başlayan cümlelerin bir anlamı vardı...
Ve bir ağırlığı planlarımızın.
Şimdi Mardin bizi beklese kime ne?
Ya da Nemrut’ta gün batsa
Balıklı golün suyu kurusa
Kimin umrunda?


Bak Süleyman
Ayın şavkı vurmuyor
Gözüm üstüne,
Asık yüzlü dostu
Oynuyor geceler sahnelerde...
Ve her ay bir öncekini aratıyor,
Önleyemedigimiz acılar gibi.
Ah o acılar Süleyman abi
Kapalı gişe acılar...

Zaman da ilerliyor fevkalade
Bizler Depresyon tavırları takiyoruz
Kişiliğimizin üstüne.
Yakışmazsa Melankolik takılar.

Gündüzle aramızdaki husumet
Kan davasına döndü adeta...
Saatler sabah sekizi vurmuyor
Ve böyle olmuyor
Gündüzler be Süleyman abi.



Hiç bir şeyin tadı yok artık,
Portakalı soyuyoruz
Baş ucumuza koyamiyoruz.
Ya da eve gelince bin tane çıkmıyor
Pazardan aldığımız nar.

Oysa ki manav eski manav
Fırın, market, kasap eski...
Ama tadı ve adı yok
Pazartesi günlerinde açan
Ömür denen meyvenin...


Evdeki hesap İMKB’ye uymuyor.
Cüzdanımız daha hiç görmedi
Gayri safi milli hasıladan payımıza düşeni...

Yamaliktan büyük
Dertler taşıyoruz ceplerimizde,
Yırtıgi icimizde boşluk kadar olan.
Vel hasıl
Hiç bir seyin eski tadı yok be Süleyman Abi...

ls