sancılı bir bekleyişe teslim oldu zaman
aralık bir kaç kapıya örümcekler ağ örerken
elimizin kolumuzun bağlanması nedendi
bilemedik

bilmedik gözlerimize düşen hüzün karasının
gökyüzüne hakim olacağını
gözlerimizden ayrılık akacağını
ve hiç bir yeşile artık
hiç bir aşığın ulaşamayacağını


iliklerimin üstüne mekan kuruyor
dört başı mahmur çaresizlikler
ve ilikliyorum göğsümün düğmelerini
bundan böyle adından başka hiç bir harf
düşmesin parmak uçlarıma diye


kendi şarkılarını söyleyecek artık
kayıp kentlerin
kayıp aşıkları
ayıp aşk larının ardından


şimdi sessizlik olacak adımız
sensizliğin üzerine gri bulutlar çizeceğiz
güneş biraz pembe
ay
avuç içlerimizde mahkum olacak renksizliğe

fiyakalı şiirler yazmayacağız artık
hiçbir cümleyi devirmeyeceğiz üzerimize
kimbilir belkide
ölmekten bile vazgeçeceğiz

hücrelerime sıkışan
kısık nefeslerin iz düşümü sayfaya düşenler
yanlış anlama
yoksa ne haddime sana şiirler yazmak
ve ne haddine şiirlerin
içimin taşıyamadıklarını sana anlatmak