Mezarlıklar bana hep aidiyeti hatırlatır.

Emanet alınan yorgun bedenlerin ait oldukları yere iadesinden dolayıdır bu düşüncem.
Şu dünya gurbetinde, emanet bedendeki yorgunluk, kıyamet azığı içinse eğer ne ala!
Yok değilse vay o bedenin haline.

"O yere göğe sığmayan ağalar ve beyler
Bir dilenciyle yan yana beklemekteler.
Hepside ne olur bir dua diye inlemekteler."
demiş ya yazan

Sahi asıl dilenci kim?
Kimdir lütuf ehli ve bahşeden?
Ben kendimi tarif ederken "Dua dilencisiyim" derim ve cümle dostlarımdan sadece dua isterim.
Oysa bunu yaparken de bilmezdim amel defterinin ölmekle mühürlendiğini.
İşte bunu öğrendiğim gün hayatımın en dehşetli günlerinden birisi idi.
O gün bu gündür, mezarlıklara her gittiğimde cümle kalabalık için dua ederim.
Hani belki bir dua edeni olmayan vardır da, belki asıl mekanında bir umut beklemektedir.
Ve belki bir gün benim amel defterim de mühürlendiğinde, belki bir dualının duası nasip olur mukabilinde.
umut işte...

Allah gözü gönlü açık olanlardan etsin cümlemizi
Ve Allah dualısı bol olanların safına katsın.

teşekkür ederim Paşaoğlu kardeşim.
Ne çok şey düşündürdü şiiriniz.

Dualarım sizinle
İhtiram ile....
Sevim yakıcı


ALMILA KARGÜLÜ tarafından 1/1/2014 10:32:20 AM zamanında düzenlenmiştir.

düşündürücüydü dizeler...

..ölümü nedense bir mezarlıkta hissederiz,boşluk bir orada hissedilir :((

ve çıkınca da kapısından ,dünya meşgalesine gireriz yeniden.. hayat dolu doludur


kalemine ve yüreğine sağlık saygılarımla