Gece yarısı ayakta olmanın suç sayıldığı
zamanlardı,
sevdaları yanlış biliyor yanlış
tanıyorlardı,
O beyaz alnın yıldız olmus dünyamı aydınlatırken
onlar ay sanıp yanılıyorlardı...

Saçların her yerde dağılmış örterken toprağı,
ben senin kokunu çekerken içime,
onlar kokuna oksijen diyor
saçlarını orman sanıp yanılıyorlardı...

Bir bakışın yetiyordu her seyi yakmaya,
gecemi bitirip
günümü aydınlatmaya..
Onlarsa gözlerine güneş diyorlardı,
hiç bakmadığın yerlerde hep kar oluyor,
baktığın yerlerde
ateşten güller açıyorlardı...

Olmadığın yerde sefil bir dilenciyken,
bir gülüşün yapıyordu beni
Beyaz atlı sahte prens.
Hele birde bakarsan bana
oturuyordum
o koskoca gönül tahtına...

Onlar muradına ererken bize hep
üç elma kalıyordu,
onlar bir sürü dilek dilerken,
ben bir seni istiyordum,
onlar adına hayat desede
ben hayalinle
hep bir masalda yasıyordum...