Kahırla büyüttüm her ahvalimi;
Geceler sahipsiz gündüzüm dargın…
Yazması kolay da arzuhalimi;
Dudaklar çaresiz dilimiz yorgun…

Kirpikler kâtibin gözlerin ferman;
Ne insaf bilirsin ne de el-aman;
Tutmaya kalkışsam derman yok derman;
Parmaklar çaresiz elimiz yorgun…

Saymadım yılların otuz, kırkını;
Görmedim neş’eyle, hüzün farkını;
Çekmeye çalışsam hayat yükünü;
Ayaklar çaresiz belimiz yorgun;

Vurgunlar saklıdır her akçesinde;
Yerimiz bulunmaz aşk lehçesinde;
Dolansam, yalnızlık dert bahçesinde:
Yapraklar çaresiz gülümüz yorgun…

Bambaşka dizlerde yatmasan artık;
“Git” diye başından atmasan artık;
Yalana yalanlar katmasan artık;
Ocaklar çaresiz falımız yorgun…

Heceme yüklenir hayırsız adı;
Ne hayali kaldı ne de bir yâdı;
Merhaba sonrası yok ağız tadı;
Petekler çaresiz balımız yorgun…

Bu akşam kapımı çalar intihar;
Gezinsem her yerde bulur ahuzar;
Bir uçtan bir uca hep diyar diyar;
Topraklar çaresiz çölümüz yorgun;

Ali ALTINLI – 12/06/2013
Saat: 18:52