Kendini anlat derler hayatını ve yaşamışlıklarını,
İçinde kopan fırtınaları bilmez kimseler.
Tek şahidindir geceler boyu, gözyaşlarınla ıslanan yastığın.
Bir tek o bilir çektiklerini.
Sanırlar ki, mutlusun . Sanırlar ki, yaşanmışlıkların yoktur .
Yok sanırlar pişmanlıkla anacağın kötü hatıraların.
Merak bile etmezler, neden bu kadar sorunsuz,
Adanmış hayatların dalgalarıyla karaya vuruşunu.
Kaldırmazsın yüzünde ki mutlu gösteren perdeyi.
Dışa vursun istemezsin içinde ki karanlıklar.
Hayat büyütür seni ve öğretir,
Kurduğun hayallerde boğulmanın acısını.
Kapanmaz taaa yüreğinin ortasında kalır, acıyan yaran
Yürek yaranı göremezler.
Sen kapandı sanırsın da her gün yeniden canını yakar.
Bir kahkaha atarsın evrene, herkese her şeye inat, mutlusun sanırlar.
Bilmezler ki her kahkahanda gizlediğin binlerce gözyaşın saklı.
Kalan ömrünü sessizliğe müebbet edersin.
Kötülük çok yakının da olur bazen, sevdiğin sanırsın.
Tüm duyuların kapanır, göremez hissedemezsin.
Üç kuruş etmez zevkler uğruna harcadın sanırlar hayatı.
Bile bile yaşanamazdı, yaşamak istedin sanırlar.
-Hatırlamıyorum; dersiniz yaşanan karanlığı inanmazlar.
Gün gelir birilerine sorarsınız
Sizde ilk onlardan öğrenirsiniz,
Gerçekler tokat gibi çarptığında suratınıza.
Canınız yanar, sol yanınız öylesine acır ki bilemezsiniz.
O an Azrail en sevdiğiniz olur,
Bir an bile tereddüt etmezsiniz gitmek için,
Beceremezsiniz ölümle kucaklaşmayı,
Her şeye sırtınızı dönüp yürürsünüz sonunu bilmediğiniz yollarda,
Gülüşleri unutarak...
Seçil Can
28.05.2013