Biliyorum, gelmeyeceksin.
Bende beklemeyeceğim.
Ama hiç bir umut kırıntısı yok mu bizim için?
Çok az bile.
Hiç mi?



Birinin sevgisine bu kadar muhtaç olur mu bir gönül?
Aşk, aşk bu kadar çaresiz bırakabilir mi?
Yalnızlığın içinde boğulurken,
Hala onu istiyorum diyebilir mi bir yürek?
Dedi işte.



Herkes "Gitti." dedi.
Ben "Gelecek." dedim.
Sanki geleceği görebiliyordu insanlar,
Ya da ben gözlerimi kapamıştım.



Neden bu kadar uyuyorsun diyenlerde oluyor.
Ben uyuyunca görüyorum seni.
Rüyalarım senle süslü.



Daha önceleri uyku nedir bilmiyordum.
Hatta hep hayal kuruyordum uyumak yerine,
Bize dair, biz dolu.



Neden gittin ki?
Neden bitti ki her şey?
En azından bu kadar kolay olmamalıydı ayrılık.



Acı çekmeliydin,
Ağlamalıydın,
Pişman olmalıydın.
Olmadın.



Hep mutlu gördüm seni,
Bir taraf daha eksik,
Bir taraf daha fazla....
Öyle ya da böyle.
Mutlu olabildin.



Tebessümüm bile yarım yamalak artık sevdiğim,
Sen gittin ya,
Her şey eksik.



Ellerimde elin eksik,
Gözlerimde gözlerin,
Yolumda yolun eksik mesela.
Mesela kokun eksik.
Şiirlerimde "BİZ" eksik,



Sen ve ben başlıkları altında,
Bir şiir daha yazabilir mi bu yürek ayrılığa (?)....







Hilal Özcimbit