...

Pembe ufku ısırır...




eğer durduğumuzda topraklar kaymış olmasaydı
uzun bacakları üzerinde yayılan otlar kokusuyla mest olmasaydı rüzgarın
külü dağılan sigaranı alazlamasaydı geçerken dağlandığım ayrılıklar

güneş her kayıp ilerlediğinde ufka
anımsamak alıp götürmeseydi kalbimi
durup, durup yeniden başlamasına
sonsuzmuş gibi şekiller alan melodisinde aşkın

bütün ayçöreklerini çocuklara dağıtmasaydı Afrika dayken annem
ben böyle

sanki o bozkır dağın herhangi bir anında
ellerini rüzgara tutmasaydı yaz dalları gibi yüklü boynun
alıp getirmeseydi akşam eğimlerinden kızıllığını alnındaki efkar
dağlarda yakılan her ateş sokağa çıkmasaydı geceleyin
ve annem tülbentleri oyalarından söküp
çivitli sularda durulamasaydı hergün
ben böyle şimdi

buharlaşan soluğumu ve kırmızı hırkamı
ve buz tutmuş ellerimi böylesine inceltmezdi
çok ama çok uzaklarımızda savrulan yıllar








...