Soğuk duvarlar üstüme geliyor.
Korkular sinsice etrafımı sarıyor.
Karanlıkta kayboluyorum Anne.
Hep söylerdin ya; kara gözlüm.
Kara gözlün şimdi karanlığa teslim oluyor Anne.
Yok ki güneş parçası gülüşün,
Dağılsın karanlıklar.
Aydınlansın ufuklar.
Dışarıda kar yağıyor hava buz.
Üşüyorum Anne.
Yoksun ki yanımda sarılıp göğsüne
Sıcaklığınla ısınayım.
Gecelerim korkularla geçer.
Vücudumu sancılar ezer.
Sabah uyandığımda umutlarım çöker.
Geceden kalma kabuslarım geri döner Anne.
Yoksun ki yanımda,
Rahat bir nefes alayım.
Bakışlarında ki şefkati özledim Anne.
İçindeki sonsuz sevgiyi özledim.
Bana sarılmanı özledim Anne.
Her telefon görüşmesinde;
Bir hüzün kaplar bedenimi.
Anlama isterim hislerimi.
Sakın sen üzülme isterim.
Ama bil ki; her seferinde ağlarım Anne.
Gecenin koynuna doğru.
Üşüyorum Anne.
Soğuk taş duvarlardan.
Yüzüme gülen insanlardan.
Hayatı anlamsız kılan sevdalardan.
Yüreğimi parçalayan aşklardan.
Her gece karanlıkla konuşmaktan
Yorgunum bitkinim Anne.
Üşüyorum Anne.
Sensiz bu koca şehirde.
Etrafı kaplayan pislikte.
İki yüzlü insanların düşüncelerinde.
Beni sensiz bırakan gurbette.
Üşüyorum Anne.
Bilirim kızarsın bana bazen.
Bilirim ki sevgindendir kızmaların.
Ama yalnızlık bu Anne.
Sana dost olan birkaç kişidir Anne.
Yetersiz geldiğinde;
Bir sigara birkaç kadehtir Anne.
Hüzünlerini dökersin kadehlere.
Kızma bana Anne.
Hayat ağır ve çekilmez gelir.
Yoksun ki dayanayım kadere.
Üşüyorum Anne.
Sensizlikte korkuyorum Anne.
İstemez mi hiç kara gözlün;
Yanı başında olsun.
Sana sokulsun.
Dünyaya meydan okusun.
Ama olmuyor işte Anne.
Bazen karanlıkta kaybolmak gerekir.
Yenik düştüğünde kadere.
Bende usulca kayboluyorum Anne.
Üşüyorum Anne.