Ey Cennet Semalarına çekilen Zümrüt Kanatlım,
Niye kalplerimizi terk edip de sırra kadem bastın.
Değil miydi vefa insanı ayakta tutan, birbirine bağlayan,
Yaralara Lokman-i bir merhem, dara düşenlere kırılmaz bir kalkan,
Değil miydi rüzgârda savrulanlara bir çift kanat Nur’u Rahmandan.
Ey Cennet Semalarında süzülen Zümrüt-ü Anka’m,
Kaç mevsim oldu yüreklerimizi terk edeli kim bilir kaç zaman.
Olmadı kanayan yaralarımıza bir derman sen gideli beri,
İyilikten yana yükselen surlarımız birer birer devrildi.
İndi İnsanlık, kadim tahtından, değerler tarumar,
Bozuldu asırlık gözelerden akan tertemiz sular,
Sen yoktun bir yudum suya hasret kaldık,
Sen yoktun kurudu hem dilimiz, hem damağımız.

Nedendir bilmem, bilmem nedendir insanın insana ettiği zulüm,
Hissettik Ey Vefa her daim yüreklerde yokluğun.
Ey Vicdan muhafızı, bizler gittiğin yollarda nöbetlerdeyiz,
Meleklerin eşliğinde döneceğin günü beklemekteyiz.

Arılar gibi sema ederken Arş Alâ da Dualarımız,
Gözyaşları içinde yalvarmada kalplerin Sahibine kalplerimiz;
Ey İki Doğunun ve İki Batının Rabbi, Ey kimsesizlerin Kimsesi,
Görünür ve görünmez tüm kapılarını açıp da yüreklerimize,
Yürüt Ya Rab Rahmet gemilerini yalnız kalplerimize.
Eyleme bizleri muhanneti vicdansızlara muhtaç,
Kuyulara düşen Yusuflara, katından Sen eyle imdat,
Gönder Ya Rab ıssız limanlarda kalan sahipsiz ve kimsesiz kullarına,
Gönder Hızırla İlyaslarını, gönder bu taş kalpli caludi mevsimlere,
Gönder Ya Rab Katından ellerinde sapan taşlarıyla Davudi yiğitlerini,

İklimi kıştadır zaman zulüm çağında boğulurken insanlık
Ey Kutlu Tohum hangi bilinmezlerde kök salmaktasın
Payidarmışçasına yeryüzünde budaklanırken zulüm çağı
Dalga dalga ötelerden gelsin artık Zülfikârın asrı.
Bu taşa dönen, yüreksiz iklimlerde, dalga dalga yayılsın Nuri Muhammediye,
Hem Davud’un, hem Sinan’ın eliyle, taş taş olup da artık otursun gediğine.

Hayrettin KIZILOĞLU