Geçen yıllar seni yıpratamamış,
Yıpranan yılların ta kendisiymiş.
Mevlam her nazardan yar’i saklamış,
Çatlayan nazarın ta kendisiymiş.

Sormuştun bir kere dua korurmu,
Bu yürek sevmiş dua sız olurmu.
Ağzım dilim sussa elim dururmu,
Kırk yıldır el açan ta kendisiymiş.

Benim sevdam seni çepe çevreler,
Uzak durur senden bütün kem gözler.
Ettiğim dua’lar korur bilmezler,
Bu sevda dua’nın ta kendisiymiş.

Zarifliğin ondan dua gibisin,
Gibisin az bile ta kendisisin,
Mevlamdan tek dilek tek dua’am sensin,
Yar alnım yazısın ta kendisiymiş.

Bakışın ışığım hemde nur’ane,
Sevdanla olmuşum deli divane.
Ben gül ün dikeni oldum kime ne,
Diken Mecnunun ta kendisiymiş.

Mecnunum kırk yıldır bir gül severim,
O nurdan ışığa meylim veririm.
Esirgersen bir gün ya ben neylerim,
Gözümdeki fer’in ta kendisiymiş.

Cennetin bağında açan bir gülsün,
Ne tenin kurusun nede büzülsün.
Kim nazar ederse beli bükülsün,
Kokun misk-amberin ta kendisiymiş.

Mevlam her gada’dan saklasın seni,
Gada gidip bulsun nazar edeni.
Rab boşa vermemiş gül’e dikeni,
Sevip kollayanın ta kendisiymiş.

Bu diken gücünü Rabbinden alır,
Gülüne her daim şevkle sarılır.
Yar gözüm kirpiğim kırparmı sanır,
Kırk yıllık bekçinin ta kendisiymiş.

Son yüz yılın bir tek Mecnun’uyum ben,
Canandır bu canda beni ben eden.
Yar ile olmuşum bir ruh bir beden,
Yar çarpan yüreğin ta kendisiymiş.

Gül şebnemidir yaprakta kalan,
Şebnemin özüdür ruhuma dolan.
Rabdir bu sevdamı daimi kılan,
Verdiği rızk gül’ün ta kendisiymiş.

TİRYAKİ çok şükür rızkımdan yana,
Gül sevmek kırk yıldır nasiptir bana.
Bahtım bir kez gülmüş bir gülden yana,
Gül sevmek kaderin ta kendisiymiş.

30 Mart 2013
00.03
İstanbul